Wat moet ik regelen als toeleverancier van GAMMA, Karwei of Praxis voor 2027?

Wie zit er eigenlijk achter de schappen?

“GAMMA, Karwei of Praxis” klinkt als drie aparte klanten, maar het zijn er in de praktijk twee inkooporganisaties — plus twee andere ketens die minstens zo relevant zijn voor je duurzaamheidsdossier.

Praktisch betekent dit: als je aan zowel GAMMA als Karwei levert, heb je met één duurzaamheidsloket (Intergamma) te maken — niet twee. Lever je ook aan Praxis, dan komt daar een tweede, apart traject bij (Maxeda). En reken niet op uitstel via Hornbach of Hubo: beide bewegen dezelfde kant op, alleen met net iets minder centrale documentatie.

Waarom verandert er zo veel voor DHZ-toeleveranciers in 2027?

De veranderingen komen niet uit één richting maar vanuit drie tegelijk, en dat maakt 2027 voor veel toeleveranciers een kantelpunt. De zichtbaarste verandering is de GS1 2D barcode-transitie: de klassieke streepjescode wordt vervangen door de GS1 Digital Link, een QR-code die niet alleen aan de kassa werkt maar ook toegang geeft tot gestructureerde productdata achter de verpakking. De deadline voor brede invoering is eind 2027 — en die code is meteen ook de ingang tot het bredere Digital Product Passport, dat vanaf datzelfde jaar voor de eerste productcategorieën verplicht wordt. Ondertussen is de PPWR-verordening zelf al sinds augustus 2026 van kracht, zonder uitzondering voor het MKB, en loopt de Nederlandse aangifte via Verpact — straks via het nieuwe VerpactPortal (zie de begrippenlijst hieronder voor de details achter deze afkortingen).

Daar bovenop komt de financiële kant. CBAM maakt de CO₂-kosten op grondstoffen als staal en aluminium zichtbaar op de facturen van je eigen leveranciers, en die kosten schuiven vanzelf door naar jouw inkoopprijs. Grote DHZ-retailers vragen intussen steeds vaker CO₂-footprint per product en duurzaamheidsdocumentatie op. Leveranciers die dat niet kunnen aanleveren, riskeren hun positie als preferred supplier — niet als straf, maar omdat een keten simpelweg niet kan rapporteren over producten waarvoor geen data bestaat. Maar wie die cijfers wél paraat heeft, kan een heel ander gesprek voeren: een constructief gesprek over de opbouw van de kostprijs, in plaats van een verdedigend gesprek over een prijsverhoging die niemand kan onderbouwen.

Wat wordt er concreet van mij gevraagd?

De eisen zijn concreter dan veel toeleveranciers denken. Het gaat om vier categorieën data die je moet kunnen aanleveren, per artikel of per productgroep.

Wat is de juiste volgorde om dit aan te pakken?

De volgorde maakt het verschil tussen een beheersbaar traject en een last-minute crisis. Hieronder ook meteen aangegeven waar wij van GreenAumatic een kant-en-klaar onderdeel voor hebben, zodat je niet bij nul hoeft te beginnen.

Doorloop je stap 1 t/m 5 volledig via GreenAumatic, dan kom je uit op indicatief €30.000 verdeeld over meerdere maanden — zie de kostenvergelijking verderop in dit artikel voor de volledige opbouw.

Wat is eIDAS 2.0 en wat heeft het hiermee te maken?

Hierboven kwam de term al even voorbij: eIDAS 2.0. Dit is een Europese verordening die de European Digital Identity Wallet (EUDI Wallet) introduceert, samen met het concept van verifiable credentials — digitaal ondertekende, cryptografisch controleerbare verklaringen die een keten, auditor of toezichthouder direct kan verifiëren zonder jou te hoeven bellen. Het is een stap die nog in weinig stappenplannen voor DHZ-toeleveranciers staat, maar die je nu al kunt meenemen.

Voor DHZ-toeleveranciers is dit in 2027 nog geen harde verplichting — de GS1 QR-code en PPWR staan los van eIDAS 2.0. Maar de bredere Digital Product Passport-regelgeving (verplicht voor de eerste productcategorieën vanaf 2027, met een uitrol richting 2030) bouwt wél op dezelfde verifiable-credentials-infrastructuur voort. Wie nu de stappen 1 t/m 5 hierboven doorloopt en zijn data en verklaringen gestructureerd vastlegt, hoeft later alleen nog een ondertekeningslaag toe te voegen. Wie nu met losse spreadsheets en PDF’s werkt, doet dat werk straks twee keer.

Hoe weet ik welke data ik al heb en wat nog ontbreekt?

Uit ervaring bij vergelijkbare bedrijven blijkt dat er altijd meer aanwezig is dan verwacht — maar ook altijd meer dat ontbreekt dan gewenst. Wat er typisch al aanwezig is in een ERP: leveranciersnaam en landcode, artikelomschrijving, inkoopprijs en omzet, basisverpakkingstype. Wat er typisch ontbreekt: verpakkingsgewicht per materiaal, CO₂-data, PPWR-conformiteitsverklaring, en de koppeling naar een extern systeem dat dit automatisch beschikbaar stelt.

De snelste manier om dit te weten is een ERP-inventarisatie — een gesprek van twee tot vier uur met je systeembeheerder waarbij je per DPP-categorie doorloopt welke velden bestaan, welke gevuld zijn en welke ontbreken. Dat gesprek levert de definitieve gap-lijst op.

Wat kost het om dit op orde te brengen?

De kosten hangen af van hoeveel werk al aanwezig is. Een realistische inschatting voor een toeleverancier van twintig tot tweehonderd medewerkers: de interne tijdsinvestering is de grootste kostenpost — gemiddeld vijf tot tien uur per week gedurende drie tot zes maanden. Wat betekent dat concreet in euro’s?

Belangrijk om hierbij niet te vergeten: het gaat niet alleen om tijd, maar ook om kennis. Welke emissiefactor is verdedigbaar voor welk materiaal? Hoe reken je scope 3 correct volgens de GHG Protocol-standaard? Wat moet er precies in een PPWR-conformiteitsverklaring staan om een audit te doorstaan? Een medewerker die dit “erbij doet” heeft die kennis meestal niet al in huis — die moet je opbouwen, inkopen, of het risico lopen dat je met een onderbouwing komt die bij de eerste kritische vraag van een afnemer of auditor onderuitgaat. Dat is een reëel kostenrisico dat niet in het aantal uren zit.

Een realistisch middenscenario: 7,5 uur per week gedurende 4,5 maand (circa 19 weken) is ongeveer 145 uur. Tegen een gemiddeld tarief van €100 per uur — het midden van de bandbreedte die freelance duurzaamheidsadviseurs in 2026 hanteren voor medior/senior werk — kom je uit op zo’n €14.500 aan interne tijdsinvestering, of het equivalent daarvan als je een eigen medewerker dit erbij laat doen. En dat is dan nog exclusief het kennisrisico hierboven. Kies je ervoor om het traject uit te besteden aan een externe specialist, dan liggen de tarieven doorgaans wat hoger: €100 tot €175 per uur, afhankelijk van senioriteit en scope — maar dan koop je de vakkennis meteen mee in plaats van hem zelf te moeten opbouwen.

Daar bovenop komen de GS1 Company Prefix (eenmalig €200 tot €500 per jaar) en beperkte ERP-aanpassingen voor nieuwe datavelden — meestal een paar dagen werk voor je systeembeheerder of ERP-leverancier.

Wat het oplevert is niet alleen een goed gevoel — het is ook in euro’s te vertalen. Een paar rekenvoorbeelden om het tastbaar te maken: verlies je één preferred-supplier positie bij een keten die €150.000 aan jaaromzet vertegenwoordigt, dan weegt dat verlies al ruim op tegen de volledige investering van hierboven. Kun je een CO₂-gerelateerde kostenstijging van 3% wél onderbouwen op een omzet van €2 miljoen, dan gaat het al snel om €60.000 aan marge die je verdedigt in plaats van zelf slikt. En een tender die je wint omdát je als enige de gevraagde data compleet kon aanleveren, verdient de investering in één klap terug. Dat zijn geen garanties — wel het soort bedragen waar dit gesprek in de praktijk om draait.

Wat als ik nog niet weet waar te beginnen?

De meeste toeleveranciers starten niet met een projectplan maar met een vraag: waar staan wij eigenlijk? Zonder nulmeting loop je het risico maanden te investeren in de verkeerde volgorde. Een goede nulmeting bestaat uit drie onderdelen: een inventarisatie van je huidige ERP-data, een overzicht van je top-10 leveranciers en de data die je van hen al ontvangt, en een tijdlijn die laat zien wanneer welke stap klaar moet zijn.

Wij van GreenAumatic helpen toeleveranciers in de DHZ-sector met precies deze stap — van nulmeting tot CO₂-berekening per product, PPWR-documentatie en QR-code-activering. Zonder dat je er een apart team voor nodig hebt.

Veelgestelde vragen